Życzenia na narodziny dziecka

Z okazji narodzin waszej córeczki, która swoim przyjściem na świat uradowała tak wiele osób, życzymy Wam, aby rosła duża, silna i zdrowa, i żeby była dla Was źródłem nieustającej radości.
Fajne | nie fajne

Serduszko dziecka małe, jak lilia musi być białe, jak lilia musi być czyste, jak toń wody przejrzyste...Na pamiątkę Pierwszej Komunii Świętej wielu obfitych Łask Bożych życzy...

Edward - Imię angielskie powstałe z połączenia słów ede - dobrobyt i wart - obrońca. Edward chodzi własnymi drogami; jest bardzo wrażliwy i czuły, czym zdobywa sobie względy kobiet. Nie stroni od zaba w i dobrze zakrapianych przyjęć, ale po wszystkim lubi odpocząć w domowym zaciszu. Osoba stateczna, nie zawsze kształcona, inteligentna, rozważna, z dużą dożą doświadczeń praktycznych. Potrafi nieraz wp łynąć na rozładowanie sporów, złagodzenie konfliktów, zaprzestanie waśni. Dodatkowo to osoba prostolinijna, prawdomówna i szczera. Ma naturę i charakter dziwnie ujmujący ludzi, prezentuje się jako ktoś szlachetny, dobry gospodarz, miły współmałżonek i wzorowy rodzic. Swym przykładem jedna sobie innych ludzi. Nie pretenduje do roli kierownika czy przywódcy. Jest przy tym dobrym oratorem i posiada uzdolnienia muzyczne. Mimo iż osoby te w życiu chodzą własnymi ścieżkami, są towarzyskie i miłe dla innych. Wśród kilku patronów wyróżnia się św. Edward Wyznawca, król Anglii, założyciel słynnego opactwa Westminster.

NA Nowym Świecie, w świetle latarni, leżała głowa w antykwarni, możze dziwoląg etnograficzny, a może przyrząd do sztuk magicznych, zewnątrz toczona, wewnątrz drążona, głowa-curiosum, fikcja szalona, w każdym bądź razie zwyczajne drewno, drewno, drewno. Na pewno. Że lubię rzeczy wyjątkowe, nabyłem ową drewnianą głowę, niosę~ do domu, rozwijam papier, a żona patrzy i łza jej kapie, w końcu monolog: "Och, moje złoto, po coś to kupił, na co ci toto? Ja mam wydatki: i to, i owo, a ty do domu nagle z tą głową. O biedna jestem ja, losu pastwa, jak ty co zrobisz - same dziwactwa; gdy patrzę na nie, ból mnie przeszywa, zabierz tę głowę, dość mam tych dziwactw". (Monolog rośnie, słowo do słowa, a między nami drewniana głowa.) Żeby więc nieco błysnąć dialogiem, tak się odzywam: "Prawdą a Bogiem, to mną kierował rozsądek zdrowy, wnet pojmiesz sekret drewnianej głowy". I żeby dowód poszedł za słowem, lekko nadziewam głowę na głowę. Wchodzi kolega (z drewnianą głową), co dawniej patrzył na mnie surowo. Widząc, że też mam drewnianą kulę, zaczyna do mnie przemawiać czule, mówi: "Mój kotku!" Siedzi do rana. Drewniana głowa. Głowa drewniana. Nazajutrz o mej drewnianej głowie Wieść się roznosi jak ryki krowie, chwalą w południe, wieczór i rano drewniane głowy głowę drewnianą, kariera rośnie, szacunek wzrasta, jestem na ustach całego miasta, duch mnie nie męczy apollinowy. mam święty spokój. Z powodu głowy. Niech żywe głowy budują, a ja tylko oceniam, tylko zagajam, tutaj postoję, tam się powiercę, tu coś uzgodnię, tam coś zatwierdzę, rozkoszny dzionek strzela jak z bicza. O, głowo moja! o, tajemnicza! którą znalazłem gdzieś w antykwarni? Na Nowym Świecie? W świetle latarni? Czysty przypadek. I cóż wy na to? Jestem szczęśliwym biurokratą. Konstanty Ildefons Gałczyński 1951 --