Życzenia na narodziny dziecka

Z okazji narodzin waszej córeczki, która swoim przyjściem na świat uradowała tak wiele osób, życzymy Wam, aby rosła duża, silna i zdrowa, i żeby była dla Was źródłem nieustającej radości.
Fajne | nie fajne

Święty czas jest w owej chwili, gdy się Jezus ku mnie chyli. Wiem, że kocha mnie niezmiernie, chcę i ja Go kocham wierni

Eryk - Wywodzi się z języka germańskiego lub skandynawskiego i znaczy - król zaszczytnie panujący. Mężczyzna o tym imieniu jest trudny we współżyciu, posiada krytyczny umysł, jest dociekliwy, ale również pobudliwy, mało odporny na opinie o nim. Bywa szalony, impulsywny, ale zarazem pobożny i szczodry. Niezbyt chętnie ulega wpływom innych, ale gdy ktoś zjedna go sobie, jest wtedy człowiekiem dobrym, zrównoważonym, kulturalnym, szlachetnym. Jest wtedy bardzo zabawny, pełen humoru, wymowny i zaradny. Potrafi prawidłowo ocenić obrazy, muzykę, sztukę teatralną. W czasie swej depresji psychicznej wszystkie te zalety jego charakteru nie ujawniają się. Ma również zadatki, by być dobrym tancerzem. W małżeństwie jest trudny, jako ojciec - troskliwy, przyjaciel poprawny.

Moje kochane dzieci, był taki czas na świecie, ze wcale nie było choinek, ani jednej, i dzięcioł wyrywał sobie piórka z rozpaczy, i płakała wiewiórka, co ma ogonek jak dymiący kominek. Ciężkie to były czasy niepospolicie, bo cóż to, proszę was, za życie na święta bez choinki, czyste kpinki. Więc kiedy nadchodziły święta, dzieci w domu, a w lesie hałasowaly zwierzęta: -- My chcemy, żeby natychmiast były choinki! Ale nikt się tym nie zainteresował, aż wreszcie powiedziała mądra sowa: -- Tak dalej być nie moźe, obywatele. Ja z sowami innymi trzema zrobie bunt, bo choinek jak nie ma, tak nie ma, tylko mak i suszone morele. I rzeczywiście: jak przychodziła Gwiazdka, nic nigdzie nie tonęło w blaskach, był to widok nader niemiły; i nikt nie myślał o zielonej świeczce, i ciemno było, proszę was, jak w beczce, przez to, że się nigdzie choinki nie świeciły. Ale w chatce na nóżkach sowich mieszkał pewien tajemniczy człowiek, który miał złote książki i zielone pióro. I jak nie krzyknie ten dobry człowiek: -- Poczekajcie chwilkę, ja zaraz zrobię, że nigdzie nie będzie ponuro. No i popatrzcie: od jednego słowa świerki strzelają, gdzie była dąbrowa, choinki nareszcie będą. Bo ma poeta słowa tajemnicze, którymi może spełnić każde z życzeń. (A ten człowiek był właśnie poetą): To on nauczył, jak sie świeczki toczy, jak się z guzików robi skrzatom oczy, on, namówiony przeze mnie; i jak się robi z papieru malutkie okręty, i to on ułożył te wszystkie kolędy, które śpiewać jest tak przyjemnie. To on, moi srebrni, moi złoci, zawsze jest pełen dobroci, w nim jest ta pogoda i nadzieja; to on nauczył, jak zawieszać zimne ognie, i on te świeczki odbija w oknie, ze okno jest jak okulary czarodzieja. Więc już teraz, chłopcy i dziewczynki, czy wiecie, kto wymyślił choinki? czy już teraz każde dziecko wie to? Chórem dzieci: TO TEN ODWAŻNY, DOBRY CZŁOWIEK, CO MIESZKA W CHATCE NA NÓŻKACH SOWICH, CO LUDZIE PRZEZYWAJĄ POETĄ. Więc gdy śnieg na świeta zatańczy, pomyśl, proszę, najukochańszy, o tym panu, co układa rymy, prześlij mu życzenia na listku konwalii, a myśmy już mu telegram wysłali, bo my wszyscy bardzo go lubimy. --